പാട്ടുകേള്ക്കെ,പ്പകയ്ക്കും ഞരമ്പുകള്
പൊട്ടി രക്തം പരക്കുന്നു, പാര്ക്കിലെ
ബഞ്ചിലെന്നും ശിരസ്സറ്റ രൂപങ്ങള്
നെഞ്ചിലാര്ക്കുന്നു ഭീതിതന് പേക്കടല്
ഇല്ലെനിക്കൊരു പൊയ്മുഖം,കൂര്ത്തതാം
പല്ലുകള് നീണ്ട നേര്മുഖം പോലുമേ..
നിന്റെ മുന്നില് നിവര്ന്നു നിന്നാടുവാ-
നെന്റെ വേഷങ്ങള്, കണ്കെട്ടു മേളകള്
സ്വര്ണ്ണധൂമങ്ങളെന്റെ കോശാന്തര
വര്ണ്ണ,മാകെക്കുടിച്ചു ചീര്ത്തെങ്കിലും
അഗ്നിനാളങ്ങളെന് ജീവകാഴ്ചകള്,
നഗ്നമാക്കിക്കരിച്ചു തീര്ത്തെങ്കിലും
ഉള്ളില് നിന്നുമെന് നിശ്വാസതാളങ്ങള്
തള്ളിനീക്കുന്ന കാലചക്രങ്ങളില്
കേന്ദ്രബിന്ദുവാ,യാരങ്ങളില് നിന്റെ
സാന്ദ്രമൗനം മിടിക്കുന്നു നിത്യവും
കൊള്ളിവാക്കിന് ചിരാന്ധമാം ജന്തുവിന്
കൊമ്പുകോര്ക്കെ,പ്പിടയ്ക്കു,മെന്പ്രാണനില്
ചേര്ത്തണയ്ക്കു നിന് സിന്ദൂര കാന്തികള്
നേര്ത്ത ചുണ്ടാല് തുടുക്കും പുലരിയും..
Filed under: കവിത | Tagged: കാമം, ജീവിതം, ദര്ശനം, ദാമ്പത്യം, പിണക്കം, ഭാര്യ, സ്നേഹം
so nice poem
നന്നായി, കവിതയുടെ ഉള്ളും പുറവും..